ויצוהו [וַיְצַוֶּ֣ה] הַמֶּֽלֶךְ־אָ֠חָז אֶת־אוּרִיָּ֨ה הַכֹּהֵ֜ן לֵאמֹ֗ר עַ֣ל הַמִּזְבֵּ֣חַ הַגָּד֡וֹל הַקְטֵ֣ר אֶת־עֹֽלַת־הַבֹּקֶר֩ וְאֶת־מִנְחַ֨ת הָעֶ֜רֶב וְֽאֶת־עֹלַ֧ת הַמֶּ֣לֶךְ וְאֶת־מִנְחָת֗וֹ וְ֠אֵת עֹלַ֞ת כָּל־עַ֤ם הָאָ֙רֶץ֙ וּמִנְחָתָ֣ם וְנִסְכֵּיהֶ֔ם וְכָל־דַּ֥ם עֹלָ֛ה וְכָל־דַּם־זֶ֖בַח עָלָ֣יו תִּזְרֹ֑ק וּמִזְבַּ֧ח הַנְּחֹ֛שֶׁת יִֽהְיֶה־לִּ֖י לְבַקֵּֽר׃
Poczem zalecił król Achaz Urjaszowi, kapłanowi, jak następuje: Na ołtarzu wielkim puścisz z dymem całopalenie poranne i śniedną ofiarę wieczorną i całopalenie króla, wraz z śniedną ofiarę jego, niemniej całopalenia całego ludu pospolitego, wraz z śniednemi ofiarami i zalewkami ich; na nim też będziesz kropił wszelką krew całopaleń i ofiar rzeźnych. Co do ołtarza zaś miedzianego, zostanie on do mojego rozmysłu.